Keukengeheimen

Ik denk dat ik niet overdrijf als ik zeg dat ik een gerecht heb dat me elke keer weer razend enthousiast maakt als ik het kook. Absoluut favoriet om te koken. En overheerlijk op het bord. Ongeveer halverwege het koken is er namelijk een punt, wanneer ik een klein hapje proef, dat ik ineens weet, dit wordt lekker! En dat punt geeft me zoveel energie dat ik bijna sta te springen, en ik kan dan niet wachten tot het klaar is.

Ik kook het niet heel vaak, misschien juist omdat het zo enorm lekker is. Misschien omdat het toch redelijk lang duurt voordat het klaar is. Al maakt die tijd hierbij niet uit, want hoe langer je in die pan moet roeren, hoe meer liefde je er aan toe kan voegen. En dat proef je. Dat roeren werkt ontspannend, meditatief bijna. Zoiets...

Anyway, here's a secret. Ik heb kook dit alleen voor familie en close vrienden. En voor mannen die ik leuk vind en waar ik indruk op wil maken. Je bent gewaarschuwd!

Er zijn oneindig veel variaties mogelijk, met groenten, met kip, met vis, bedenk het en het kan.
Hier is het recept van de variant die ik laatst gekookt heb:

Risotto
(voor 4 personen)

Ingrediënten:
125 gram champignons, in stukjes/plakjes gesneden
halve courgette, in stukjes gesneden
1 grote ui
2 teentjes knoflook
300 gram risottorijst (arborio rijst)
250 ml witte wijn
bouillon (kruiden, vis, kip, afhankelijk van de overige ingredienten en waar je zin in hebt)
parmezaanse kaas, fijn geraspt (ik vind zelf hiervoor de zakjes geraspte parmezaanse van de Xenos heel fijn, 1 zakje is perfect)

Bereiding:
Snij de ui en knoflook fijn en fruit deze in wat olijfolie. Voeg de courgette en champignons toe en roerbak dit mee tot het een kleurtje krijgt.
Voeg de droge risottorijst toe, en bak dit mee tot de korrels gaan glanzen.
Blus af met de witte wijn.
Wanneer dit redelijk is opgenomen kun je beginnen met de bouillon. Voeg de bouillon soeplepel voor soeplepel toe, zodat de risotto telkens goed nat is, blijf roeren zodat het niet aanbakt. Wanneer de risotto weer wat droger wordt voeg je meer bouillon toe.
Hier ben je wel even mee bezig. Wanneer je ziet dat de rijstkorrels wat groter worden van het vocht dat ze hebben opgenomen begin je met af en toe een klein hapje proeven. Zo kun je goed in de gaten houden hoe de smaak zich ontwikkelt, wanneer je vindt dat het te zout aan het worden is (dit hangt af van de sterkte van de bouillon die je gebruikt, en van wat je zelf lekker vindt uiteraard), kun je ervoor kiezen om de laatste paar soeplepels water te gebruiken in plaats van bouillon. Zo halverwege het proces van vocht toevoegen, roeren en proeven, kun je dat moment verwachten dat je denkt, JA! Dit is het! Dat moment waarop je door de keuken begint te springen van enthousiasme zeg maar.
Je gaat hiermee door, totdat je vindt dat de rijstkorrels zacht genoeg zijn en lekker eetbaar. Nu stop je met vocht toevoegen, en blijf je roeren totdat het laatste vocht dat nog in de pan zit ook opgenomen is. Blijf roeren, want nu bakt het snel aan!
Als het min of meer droog is (het mag een beetje plakkerig zijn) zet je het vuur uit, en strooi je de geraspte kaas eroverheen. Goed doorroeren en voila! Love in the making ;-)

Maak me blij

Tiramisu is een van de beroemdste Italiaanse toetjes. Het woord tiramisu betekent letterlijk 'trek mij omhoog', wat je ook wel kunt vertalen als 'maak me blij', wat te maken heeft met de opwekkende combinatie van chocola, koffie en alcohol.

Het is een typisch feel-good toetje, en toen ik gisteren op kantoor uit het niets tegen mijn kantoorgenootje riep, 'ik heb zin om tiramisu te maken', wist hij al hoe laat het was.. (al viel dat allemaal best mee, maar had ik de dag ervoor ook tiramisu bij een vriendin op en had meteen weer zin om zelf de keuken in te gaan en aan de slag te gaan).

Tiramisu is niet moeilijk om te maken, mits je je hoofd erbij houdt en er meteen een flinke shot liefde doorheen roert. Dit is hoe ik hem altijd maak..

(voor 4 personen)

Ingredienten:
60 gram suiker
3 eidooiers
250 gram mascarpone
lange vingers
grappa (of koffielikeur)
2 kopjes espresso, afgekoeld
cacaopoeder

Bereiding:
Klop de eidooiers met de suiker en een scheutje grappa luchtig en bleekgeel.
Klop de mascarpone los. Schep hier voorzichtig het eimengsel doorheen.
Voeg ook een scheutje grappa aan de espresso toe.
Doop de lange vingers een voor een kort in het koffie mengsel, en maak hier de bodemlaag van in een vierkante schaal.
Schep hier een laag van het mascarponemengsel op.
Vervolgens weer een laag lange vingers, mascarpone, enz. Zorg ervoor dat je eindigt met een laag mascarpone.
Dek de schaal af met huishoudfolie en laat dit een aantal uur in de koelkast opstijven. (Geduld is in dit geval echt een schone zaak!)
Vlak voor het opdienen bestrooi je de tiramisu met cacaopoeder.

Pizza Bellissima

Ik weet nog goed wanneer het idee voor dit blog kwam. Het was tijdens het pinksterweekend afgelopen voorjaar. Het was zonnig, ik zat op mijn balkon met het boek Eat Pray Love, en ik was heerlijk aan het genieten. Ik was nog maar een paar weken terug uit Afrika en dat weekend voelde ik me voor het eerst weer een beetje lekker in Nederland. In het eerste deel, wanneer Liz naar Italie gaat, beschrijft ze tot in detail haar passie voor eten. Voor lekker eten dan met namen. Lekker eten dat met passie is gemaakt. En het was (ja ik weet het, dit klinkt zo cliche) alsof ik dat geschreven had kunnen hebben.

Tijdens dat weekend realiseerde ik me ook weer opnieuw wat de connectie tussen koken en gevoel voor mij is. Als ik niet lekker in mijn vel zit kook ik niet. En als ik wel kook, kook ik omdat ik iets voor iemand wil koken waar ik een gevoel bij heb. En dus zijn de dingen die ik kook automatisch gekoppeld aan herinneringen. Bijvoorbeeld de risotto die ik in Ghana kookte, de fajitas die ik laatst voor een goede vriendin kookte, en ga zo maar door. En deze heerlijke pizza, die ik voor mezelf maakte, gewoon omdat ik daar op een zonnige zondagmiddag zin in had. Simpel in zijn eenvoud.

Allereerst maak je het deeg voor de pizzabodems. Onderstaand recept is voor 4 ronde pizza's of 1 grote plaatpizza (voor 4 personen).

(Je kunt van het deeg ook kleine platgeslagen pita-achtige broodjes van maken. Die zijn heerlijk bij bijvoorbeeld een salade. Maak de broodjes, leg ze op een hete en met olijfolie ingevette ovenplaat. Bak ongeveer 5-7 minuten. Er moeten blaren van de hitte opkomen, maar het moeten wel zachte broodjes blijven.)

Ingredienten voor het deeg:
1 zakje droge gist
1/2 theelepel suiker
375 gram harde bloem
1 eetlepel melk
1 eetlepel olijfolie

Bereiding:
Meng de gist en suiker en voeg hier 50 ml lauwwarm water aan toe. Roeren en 15 minuten laten staan, het moet gaan schuimen.
Zeef de bloem in een ruime kom, maak een kuiltje, doe hier het gistmengsel in, en kneed het erdoorheen.
Voeg de melk en olijfolie toe en zoveel lauw water als nodig (max 1/8 liter) om het geheel tot een deeg te maken.
10 minuten kneden.
De kom afdekken met een doek en anderhalf uur op een warme plaats laten rijzen.
Het deeg terugslaan als het verdubbeld is in omvang.
Deel het deeg in vieren en rol uit tot ronde lappen van ongeveer 2 mm dikte. Leg ze op bakpapier, dek af met plastic folie en laat nog een half uur liggen.

Ondertussen kun je de oven voorverwarmen en de tomatensaus voorbereiden. Laat de oven op z'n heetst worden (mijn oven gaat tot 260 graden, maar hoe heter hoe beter!). Laat de ovenplaat in de oven zodat deze ook heet wordt.

Ingredienten voor de tomatensaus:
4x 70gr tomaten puree (4 kleine blikjes of 2 blikjes van 140 gram)
4 eetlepels bruchettavlokken van Xenos (je kunt uiteraard ook italiaanse kruiden toevoegen)
2 teentjes knoflook
2 bollen mozzarella

en verder:
wat verse parmezaan, met een kaasmes snippers eraf snijden
1 flinke handvol rucola, gesneden
olijfolie, verse basilicum
evt. geroosterde pijnboompitten

Bereiding:
Meng de tomatenpuree met de bruchettavlokken en de uitgeperste knoflook en laat even staan om in te trekken.

Haal de bodems even los van het bakpapier zodat je ze straks makkelijk in de oven kunt leggen (trust me, loshalen als ze al belegd zijn is een stuk onhandiger) en beleg ze met de tomatensaus en de mozzarella. Haal de plaat uit de oven, smeer de plaat in met een klein beetje olijfolie (gebruik een hittebestendig (!) kwastje) en leg vervolgens de pizza op de plaat en bak in ca. 5-10 minuten totdat de mozzarella gesmolten is.

Uit de oven nemen, bestrooien met rucola, basilicum, wat parmezaan en evt wat geroosterde pijnboompitten en besprenkelen met wat olijfolie. Een goed glas rode wijn erbij, en bon appetit! Gewoon genieten, italiaanse stijl, simpelweg omdat het kan. En lekker is ;-)

Je kunt uiteraard de pizza beleggen met allerlei soorten ingredienten. De meeste ingredienten moet je meebakken, dus die leg je dan op de pizza voordat 'ie de oven ingaat. Ik maak meestal 4 pizza's tegelijk en vries wat ik niet nodig heb in. De pizza's die de vriezer ingaan beleg ik alleen met tomatensaus en mozarella. Als ik ze dan uit de vriezer haal, leg ik er dan pas de evt. extra ingredienten op, en bak de pizza dan nog een minuut of 5 in een voorverwarmde oven op de hoogste stand.

Tomatenfobie

Ik heb een van mijn beste vriendinnen 4 jaar geleden ontmoet tijdens mijn studie. De eerste keer dat ik haar zag was tijdens een college, waar ze te laat binnenkwam, haar lange blonde haren iets verwilderd door het dragen van een helm en gekleed in een leren motorpak. Wat een eerste indruk was dat! Tijdens dat college of vlak daarna bleek dat we samen een paper moesten schrijven voor een van de vakken die we volgden. Zo gezegd, zo gedaan. Maar eigenlijk zijn we pas maanden na die eerste ontmoeting en die eerste indruk bevriend geraakt, tijdens een studiereis naar Italie.

Na die (ietwat beruchte) reis hadden we afgesproken dat ik een keer zou koken, en om in stijl te blijven wilde ik een van mijn favoriete pastagerechten maken. Een ding had deze vriendin me alleen niet verteld (en het was me in Italie ook niet opgevallen), ze gruwelde van tomaten. Maar ja, dan vallen al gauw de meeste pasta's en pizza's af. Toen ik dit ontdekte had ik al boodschappen gedaan, maar na overleg ben ik de pasta toch maar gaan maken. En tot onze beide verbazing vond ze het lekker, zo lekker dat ze na d'r eerste mini-portie (je moet het tenslotte toch proberen!) nog een tweede keer opschepte! Ik had een variatie op onderstaande pasta gekookt:

(voor 4 personen)

Ingredienten:
blik gepelde tomaten
pak gezeefde tomaten
verse tomaten, in stukjes gesneden
1 courgette, in stukjes gesneden
1 prei, in ringen gesneden
1 groene paprika, in stukjes gesneden
ui, fijn gehakt
3 teentjes knoflook, fijngesneden
basilicum, oregano, zout, peper
2 bollen mozzarella
geraspte parmezaanse kaas
pijnboompitjes

Bereiding:
Bak de ui en knoflook in wat olijfolie glazig. Voeg de prei en courgette toe en bak dit even mee. Dan de gepelde en gezeefde tomaten erbij, als het goed pruttelt ook de verse tomaten erbij. Breng op smaak met wat zout/peper en verse basilicum en oregano.
Op het laatst roer je de fijngesneden mozzarella erdoor, je krijgt dan van die kaasdraden door de saus. Evt. een klein scheutje melk of room erbij doen.

Serveer met pasta. Bestrooi het geheel met kaas en geroosterde pijnboompitten.

Toen ik dit voor deze vriendin kookte zat er geloof ik courgette, tomaat, ham, spek, champignons en brocolli in. Gewoon een beetje mee experimenteren.

Ultiem genieten

Mijn hele leven ben ik al gefascineerd door eten en koken geweest. Mijn moeder vertelde me dat ik als klein meisje kookspullen voor mijn tweede verjaardag wilde. Maar dat mochten geen kookspullen uit de speelgoedwinkel zijn natuurlijk; nee dat moesten echte potten en pannen zijn. Maar ja, een echte pan uit het keukenkastje was toch ook wat te groot voor zo'n klein hummeltje, dus mijn moeder heeft stad en land afgezocht naar mini-pannetjes die toch echt eruit zagen en echt klonken.

Ik heb als kind zo vaak in de keuken gestaan, en gekeken naar wat mijn moeder aan het doen was. Mijn moeder heeft mij leren koken; niet van recepten of uit pakjes of zakjes, maar koken, op smaak, op gevoel, uiteraard met het risico dat het nergens naar smaakt. Ik stond als kind altijd op een vaste plaats, vlak bij het fornuis, want daar gebeurde het! Uiteraard stond ik ook per definitie in de weg in de keuken, en was ik telkens aan het verschuiven omdat mijn moeder iets nodig had uit het kastje waar ik tegenaan stond.

Inmiddels ben ik ouder, en wat levenservaring rijker. Ervaring door extremen en tegenstellingen, een haat-liefde verhouding voor eten, emotie eten maar tegelijk door emoties niet meer kunnen koken, eten als vijand maar tegelijk er ultiem van genieten. Anyway, je kunt de aard van het beestje niet veranderen, en mijn liefde voor lekker eten, de geuren, de kleuren, de smaken, die is nog steeds volop aanwezig, maar gevoelsmatig wat meer in balans. Ik snap de dalen, en kan genieten van de pieken.

Ik probeer die balans ook in wat ik maak terug te vinden, letten op wat ik maak, maar zonder weer een of ander dieet te gaan volgen (geloof me, ik kan er heel veel van het rijtje afstrepen). Gezond koken, zo natuurlijk mogelijk, zo min mogelijk pakjes en zakjes. Gezond en lekker eten niets te maken heeft met jezelf uithongeren of volproppen, maar juist alles met genieten.

Ik maak thuis meestal mijn lunch klaar om mee te nemen naar m'n werk, maar ik ben de boterhammen met vleeswaren en een soepje een beetje zat. Dus ik maak tegenwoordig elke morgen een grote bak met salade en een klein potje dressing klaar die ik mee neem. En de salade van vandaag was zo lekker!

Ingredienten:
cherrytomaatjes, paprika, radijsjes (dit kunnen allerlei groenten zijn, dit was wat ik nog in de koelkast had)
avocado
zonnebloempitten
wat overjarige brokkelkaas

Voor de dressing:
theelepel groene pesto
olijfolie
een paar drupjes balsamicoazijn
een paar drupjes rode wijn
peper/zout

Bereiding:
Alles in stukjes snijden en door elkaar doen in een meeneembak. Dressing in een potje doen en apart van de salade meenemen.

Vlak voor je lunchpauze het potje dressing goed schudden en over de salade gieten. Voila! Ultiem genieten!